నైమిశారణ్యం

ఒరుత్తి మగనాయ్ పిఱందు ఓరిరవిల్
ఒరుత్తి మగనాయ్ యొళిత్తు వళర
తరిక్కిలానాకి త్తాన్ తీంగు నినైంద
కరుత్తై పిరపిత్తు కంజన్ వైత్తిల్
నెరుప్పెన్న నిన్న నెడుమాలే ఉన్నై
అరుత్తిత్తు వందోం పఱై తరుతియాగిల్
తిరుత్తక్క శెల్వముమ్ శేవకముమ్ యాంపాడి
వరుత్తముమ్ తీరుంద్ ముగిరుంద్-ఏలోర్ ఎంబావాయ్



రాగం : కల్యాణి

ఒక అమ్మ కొమరుడివై ప్రభవించినావు
ఆ రాత్రె మరు అమ్మ ఒడిలోన దాగి పెరిగినావు // ఒక అమ్మ //
నిన్నే మార్చి పరిమార్చ పన్నిన పన్నాగముల
తలక్రిందులుగ జేసి, కలకలము రేపావు..
కుమతి కంసుని గుండె బడబాగ్ని వయినావు! ఓ ఆశ్రిత
వ్యామోహశీలి! నిన్నెకోరి వచ్చితిమి - నీవే కోరి పరనిచ్చితే
శ్రీకే శ్రీ యగు నీ విభవమ్ము, వీరగాధలు
గానమ్ము చేసెదము - శ్రమతీరి ఆనందించెదము
జగతికే మంగళము కూర్చు మన శ్రీ వ్రతము..


ఈ పాశురంలో శ్రీకృష్ణావతార రహస్యాన్ని వివరిస్తున్నారు. " కృష్ణా! ఒక అమ్మకు (దేవకి) కి బిడ్డగా జన్మించి, అదే రాత్రి ఊరు దాటి మరో అమ్మ(యశోద)కి బిడ్డవై పెరిగావు. ఐనా కూడా నీవు బ్రతికి ఉండడం సహించలేక నీకు కీడు తలపెట్టి ఎన్నోసార్లు చంపడానికి ప్రయత్నించిన కంసుని ఆలోచనలను నాశనం చేసి ఆతని కడుపున చిచ్చువైనావు. మేము నీనుండి ఏది కోరడానికి రాలేదు స్వామి! నిన్నే కోరి వచ్చాము. సిరికే శ్రీవైన నీ ఐశ్వర్యాన్ని, వీరచరిత్రను గానం చేసి మా శ్రమను పోగొట్టుకుని ఆనందిస్తున్నాము."


ఒకరు తపస్సు చేసి నలుగురు బిడ్డలను పొందగా నలుగురు తపస్సు చేసి ఒక బిడ్డను పొందారు. వారే దశరథుడు, దేవకీ వసుదేవులు, యశోదానందులు. శ్రీకృష్ణుడు దేవకీ గర్భాన జన్మించినా ఆమెకు దూరమై యశోద ఇంట పెరిగాడు. ఐనా కూడా అతని ఉనికి సహించలేని కంసుడు ఎన్నోసార్లు కృష్ణుని చంపాలని ప్రయత్నం చేసాడు. భగవత్ తత్వాన్ని నాశనం చేయాలని చూసేవాడు తానే లేకుండా పోతాడు. శ్రీకృష్ణుడి తనను ఆశ్రయించివారి కడుపులో ఉన్న కంసుని మీది భయాన్ని ఆతని కడుపులోనే అగ్నిలా ఉంచి చివరకు అంతమొందించాడు... పరమాత్మ 'రక్షింపుము' అనగానే రక్షిస్తాడు. మనస్ఫూర్తిగా కాకున్నా తలచినంతనే వచ్చి రక్షిస్తాడు. కాని శిక్షించేటప్పుడు మాత్రం జాగ్రత్తగా అన్నీ గమనించి శిక్షిస్తాడు. కంసుడు కేవలం మాటలు, చేతలలోనే కాక మనసులో కూడా చెడు తలంపు కలిగి ఉన్నవాడు కాబట్టి అతన్ని సంహరించాడు.



గోపికలు 'నిన్నే కోరి వచ్చాము స్వామీ అనగానే కృష్ణుడు అదేమమ్మా నిన్న పర కావాలన్నారు ఇవాలేమో నేనే కావాలంటున్నారు? అని అడుగగా. సామీ! మేమడిగినంత మాత్రాన నువ్వు మాకు 'పర'ను ఇస్తావా? నీకు ఇవ్వాలనుకున్నప్పుడే ఇవ్వు.అంతా నీ దయ, సంకల్పమే కదా? స్త్రీ ఐనా, పురుషుడైనా బాయటనుండి అందరూ స్త్రీలే. అంతరంగా మాత్రం అందరూ పురుషులే!. ఇక కావలసినదేముంది? ఆ పరమాత్మతో నిత్యం కలిసి ఉండి ఆతనికే చెంది ఉండడం.. సిరి(లక్ష్మి)కి ఐశ్వర్యమైనశ్రీ(శ్రీ) ఐన పరమాత్మను కీర్తించి, సేవించడంలో తాము పడిన శ్రమ అంతా తీరిపోయి ఆనందంగా ఉన్నామని గోపికలు అన్నారు.

అన్ఱివ్వులగమ్ అళందాయ్ అడి పోత్తి
శెన్ఱంగు త్తెన్-ఇలంగై శెత్తాయ్ తిఱల్ పోత్తి
పొన్ఱచ్చకడం ఉదైత్తాయ్ పుగర్ పోత్తి
కన్ఱుకుణిలా వెఱిందాయ్ కరిల్ పోత్తి
కున్ఱుకుడైయా వెడుత్తాయ్ కుణమ్ పోత్తి
వెన్ఱు పకై కెడుక్కుమ్ నిన్ కైయిల్ వేల్ పోత్తి
ఎన్ఱెన్ఱుమ్ శేవకమే యేత్తి ప్పఱైకొళ్వాన్
ఇన్ఱు యాం వందోం ఇరంగ్-ఏలోర్ ఎంబావాయ్

రాగం : భూపాల

అల ఇల కొలిచిన చరణాలకు మంగళం!
ఆ లంకను గూల్చిన అతి బలునకు మంగళం! // అల ఇల //
శకటాసురు కాల్ రాచిన యశస్వికి మంగళం!
అసుర ద్వయమును అణచిన అడుగులకు మంగళం!
గోవర్ధనమును గొడుగుగనెత్తిన గుణనిధికి జయ మంగళం!
వైరుల వధియించు నీ వేలాయుధమునకు మంగళం!
అని అని నీ వీర చరితము గానము జేసి
పరను పొందగ వచ్చేము కరుణించవయ్యా!
జగతికే మంగళము కూర్చు మన శ్రీ వ్రతము.




నిన్నటి పాశురంలో శ్రీకృష్ణుడిని మేల్కొల్పి శౌర్యసింహంలా నడిచి రమ్మని ప్రార్ధించారు గోపికలు. కాయ పరిపక్వం చెంది పండుగా మారినట్టు గోపికల జ్ఞానం పరిపూర్ణమై ప్రేమగా మారింది. అందుకే స్వామియొక్క దివ్యమంగళ రూపం చూసిన తర్వాత వారు ప్రేమ పారవశ్యంతో పరమాత్మయే రక్షకుడు అని మరచి తామే అతనిని రక్షించాలని పూనుకుంటారు. ప్రీతిగా స్వామికి సేద తీరేలా మంగళశాసనం పలుకుతున్నారు. ఈ సంప్రదాయం దేవాలయాలలో , గృహంలో పూజాకార్యక్రమాల తర్వాత చివరిగా మంగళశాసనం పలుకుతారు. స్వామిని దర్శించుకున్న ఆనందంలో గోపికలు తమకోసం కోరుకోవడం మరచిపోయి శ్రీకృష్ణుడికి మంగళం పాడుతున్నారు.


"ఆనాడు వామనుడవై ముల్లోకాలను కొలిచిన పాదాలకు మంగళం. రావాణాసురుడిని సంహరించి లంకను ద్వంసం చేసిన బాహుబలానికి మంగళం. శకటాసురుని కాలితో తన్ని నేలకూల్చిన యశస్సుకు మంగళం. వత్సాసురుని కపిత్తాసురునిపై విసిరినపుడు స్థిరంగా నిలబెట్టిన దివ్యపాదాలకు మంగళం. గోవర్ధన పర్వతాన్ని చిటికెన వేలుమీద నిలబెట్టి గోవులను, గోకులాన్ని కాపాడిన ప్రేమ, వాత్సల్యాలకు మంగళం. శత్రువులను సమూలంగా నాశనం చేసిన చేటిలోని వేలాయుధానికి మంగళం. నీ వీరగాధలను కీర్తించి పురుషార్ధం (పర) అనే వ్రతసాధనాన్ని పొండడానికి మేము వచ్చాము. అనుగ్రహింపు స్వామి!"


బలిచక్రవర్తి నుండి దానం తీసుకున్న వామనుడు తన కాలితో కొలిచి తీసుకుని దేవతలకు ఇచ్చాడు. అది తీసుకున్న దేవతలు సంతోషంగా వెళ్లిపోయారు. కాని ఆ స్వామి పాదాలు ఎంతగా శ్రమపడ్డాయో మంగళం పాడాలని వారికి అనిపించలేదు. నిద్రనుండి మేల్కొన్న శ్రీకృష్ణుడి నీలాదేవితో వచ్చి సింహాసనం మీద కూర్చుండి ఒక పాదాన్ని కింద పీఠం మీద ఉంచి రెండవ పాదాన్ని తొడపై పెట్టుకుని కూర్చున్నాడు. అప్పుడా స్వామి పాదం ఎర్రగా కనిపించింది. అది సహజమని కూడా వారికి తోచలేదు. ప్రేమాతిశయంతో స్వామి పాదం కందిపోయిందే అని ఎప్పుడో వామనావతారంలో ఆ పాదం పడిన శ్రమకు మంగళం పాడుతున్నారు ఈ పాశురంలో..

శకటాసురుని ప్రస్తావన ఎందుకొచ్చింది అంటే. శకటం అనేది బండి. అది మనుష్యులను ఒకచోటినుండి ఇంకోచోటికి చేర్చే సాధనం. అదేవిధంగా ఆత్మను ఒక శరీరం నుండి మరో శరీరానికి మార్చే బండి మన కర్మ. స్వామి దివ్య పాదం తాకినంతనే ఆ కర్మ అనే శకటం విఱిగి భగవంతుని సాయుజ్యం లభిస్తుంది. కపిస్తాసుర వృత్తాతంలో వత్సాసురుడు రుచి, కపిత్థాసురుడు వాసన. ఈ రెండు కూడా తొలగాలి. సర్వ పదాలను పరమాత్మయే ప్రతిపాదిస్తాడనేదానికి నిదర్శనం గోవర్ధనగిరి ఎత్తడం. ఈ పాశురంలో మరో విశిష్టత ... షడ్రుచుల వలె గోపికలు ఆరుసార్లు పరమాత్మకు మంగళం పాడారు.

మారి మలై మురైంజిల్ మన్ని క్కిడందుఱంగుం
శీరియ శింగం అరివుత్తు త్తీవిరిత్తు
వేరి మయర్ పొంగ ఎప్పాడుం పేరుందుదఱి
మూరి నిమిరుందు మురంగి ప్పుఱప్పట్టు
పోదరుమా పోలే నీ పూవైప్పూ వణ్ణా ఉన్
కోయిల్ నిన్ఱు-ఇంగనే పోందరిళి క్కోప్పుడైయ
శీరియ శింగాశనత్తిరుందు యాం వంద
కారియం ఆరాయ్-అందరుళ్-ఏలోర్ ఎమ్బావాయ్


రాగం : మలయమారుతం

వానకారున కొండగుహలో, ఒద్దికగా
నిదురించిన శౌర్యరాశి సింహం
మేల్కాంచి, ఠీవిగ చూచి, జూలు విదిల్చి
మేను చాచి, గర్జించి బయలుదేరు రీతి
అతసీ సుమవర్ణా! అరుదెంచకయ్యా //వానకారున //
కోవెల నుండి కొలువు కూటమికి విచ్చేసి
మనోహర మహిత సింహాసనము నెక్కి
మా కార్యమ్ము మదినెంచి, మమ్ము మన్నించి,
కృపసేయుమా వేగ చిన్నికృష్ణయ్యా!
జగతికే మంగళము కూర్చు మన శ్రీ వ్రతము.

చివరికి గోపికలు శ్రీకృష్నుడిని మేల్కొల్పగలిగారు. స్వామి కళ్లు విప్పి చూశాడు. స్వామీ! ఇక లేచిరా! అని ప్రార్ధిస్తున్నారు గోపికలు. మామూలుగా కాకుండా సింహంలా ఎలా నడిచిరావాలో చెప్తున్నారు ఈ పాశురంలో. ఈ పాశురంలో సృష్టిక్రమం వివరిస్తున్నారు.

"పర్వత గుహలో వర్షాకాలంలో చలనము లేకుండా పడుకుని నిద్రపోయిన సింహం మేలుకుని తీక్షణంగా చూస్తూ, వాసన వేసే జూలుని విదుల్చుకుని, అన్నిదిక్కులా దొర్లి, దులుపుకుని అటు ఇటు చాపి గర్జిస్తూ భారీ శరీరంతో గుహబయటకు వచ్చినట్టుగా నీవు కూడా నీ అంతఃపురం నుండి బయటకు వచ్చి శ్రేష్టమైన ఈ సింహాసనాన్ని అధిష్టించి మా కోరికలను పరిశీలించి దయ చూపమని వేడుకుంటున్నాము" అని అన్నారు గోపికలు.

ఇక్కడ సృష్టిక్రమం వివరించబడింది. సృష్టికి ముందు పరమాత్మ ఒక్కడే ఉన్నాడు. ఆయన తెలివి తెచ్చుకుని లేవాలని అనుకున్నాడు. ఆతను తీక్షణంగా చూసాడు. అప్పుడు జరిగింది సృష్టి రచన. పృద్వి, జలం, భూతసృష్టి, పర్వాతలు అన్నీ ఆవిర్భవించాయి. స్వామి సింహంలా బయటకు రాగానే ఆతని రూపు కనిపించింది. అతను పడుకున్నప్పుడు ఏమీ తెలియలేదు. అందరికీ కనపడే జగత్తు స్వామి యొక్క రూపం. లోపల నిద్రపోయేటప్పుడు స్వామి ఉన్నా ఆతని రూపం మనకు కనిపించలేదు.స్వామి ఒకోసారి విశ్వంగా దర్శనమిస్తాడు. విశ్వంలో తాను ఒకటై , విశ్వాంతర్యామిగా కూడా కనిపిస్తాడు. ఒక్కసారి అలా కూర్చుని మేము ఎందుకు వచ్చామో పరిశీలించి దయచూడుము అని అడుగుతున్నారు. భక్తుల మనోరధాలను తెలుసుకుని వారు కోరకముందే తీర్చడం స్వామి బాధ్యత. అందుకే సాధన చేయకుండా స్వామి కృప కోసం వచ్చారు. స్వామి కృప చేసినప్పుడే వారి అహంకారం తొలగిపోతుంది. అందుకే అతనుసింహంలా నడిచి రావాలి అంటున్నారు గోపికలు. అందుచేత ఈ పాశురంలో ప్రకృతి సౌందర్యాన్ని అనుభవిస్తూ అందులో ఒక పర్వతాన్ని, సింహాన్ని, దాని నడకలో అందాన్ని అనుభవించండి. అలాగే స్వామి నడకను చూడండి, ఆ రూపాన్ని, అందాన్ని చూసి ఆనందాన్ని పొండండి. అని చెప్పబడింది.

అంగణ్ మా ఞాలత్తరశర్, అబిమాన

పంగమాయ్ వందు నిన్ పళ్ళికట్టిల్ కీరే

శంగమ్ ఇరుప్పార్ పోల్ వందు తలై ప్పెయ్-దోమ్

కింగిణివాయ్ చ్చేయ్ద తామరై ప్పూప్పోలే

శెంగణ్ శిఱుచ్చిఱిదే యెమ్మేల్ విరయావో

తింగళుమ్ ఆదిత్తియనుమ్ ఎరుందాఱ్పోల్

అంగణ్ ఇరండుం కొండు ఎంగళ్మేల్ నోక్కుదియేల్

ఎంగళ్మేల్ శాపం ఇరింద్-ఏలోర్ ఎమ్బావాయ్

రాగం: భైరవి

సుందర విశాల మహా పృధివి నేలు రాజులు

అభిమాన భంగమై నీ పర్యంకము చేరి శరణువేడు లీల

అందర్ము చేరితిమి ఆదరింపుము స్వామి // సుందర //

సిరిమువ్వ అరవాయి. చెందమ్మి విరుల వలె

కెంజాయకందోయి కరుణా కటాక్షముల

సూర్యచంద్రులు కలసి ఉదయించినటుల

రెండు నేత్రమ్ముల నిండుగా చూచిన

మాశాపకర్మలు మటుమాయమగును

జగతికే మంగళము కూర్చు మన శ్రీ వ్రతము.

తమ కర్మవశాన భగవంతునికి దూరమైనవారు తిరిగి ఆతని దరి చేరే విధానాన్ని తెలిపేదే ఈ వ్రతము.ఇందులో ప్రధానంగా శ్రేష్టులైన భగవంతుని భక్తుల , ఆచార్యుల సాంగత్యము, పరమాత్మను చేరడం చాలా ముఖ్యమైనవి. అభిమానం అనేది రెండు విధాలుగా ఉంటుంది. అంతా నాదే అనేది మమత అనే అభిమానం. శరీరమే నేను. సర్వ స్వతంత్రుడను అనే భావన అహం అనే అభిమానం.. నిన్నటి పాశురంలో శత్రువులు తమ సర్వస్వమూ వదిలి పరమాత్మ వాకిట నిలిచారు. ఆతని వీడి ఎక్కడికి తిరిగి వెళ్లము అని అన్ని విషయాలందు ఉన్న మమతను వదిలిపెట్టారు. అంటే నాది అనే భావన పోయింది. ఈరోజు నేను అనే భావన వీడిపోతుంది.

సుందరమైన, విశాలమైన గొప్ప భూమిని ఏలిన రాజులందరూ తమకంటే గొప్పవారు లేరు అనే అహంకారాన్ని వదిలిపెట్టి తమను ఓడించి గెలిచిన పరమాత్మ సింహాసనం క్రింద గుంపులుగా చేరారు. ఆ విధంగానే మా అభిమానాన్ని వదిలిపెట్టి వచ్చి నీ మంచం క్రింద నిలిచి ఉన్నాము. చిరుమువ్వ ముఖం వంటి, వికసించిన తామరపూవు వంటి ప్రేమతో ఎర్రగా ఉన్న కళ్లను మెల్లిగా తెరిచి మాపై నీ దయను ప్రసరింపచేయుము.. సూర్యచంద్రులు ఇద్దరూ ఆకాశంలో ఒకేసారి ఉదయించినట్టుగా నీ రెండు కళ్లతో మమ్మల్ని చూస్తే మేము అనుభవిస్తున్న తీరని శాపంలాంటి కర్మ మమ్మల్ని వీడిపోతుంది.

పరమాత్మ మన కర్మానుసారం మనకు సుఖఃదుఃఖాలు ఏర్పరిచాడు. అది తెలియక అందరూ తాము చూసినంత మేరకు తమదే అని భావిస్తుంటారు. అహం అనే అభిమానం బ్రహ్మ నుండి చీమవరకు అందరికీ సమానంగానే ఉంటుంది. కాని అది ఎక్కువైతేనే దుఃఖం ఎక్కువవుతుంది. తమ అభిమానాన్ని వదిలి స్వామి మంచం క్రిందకు చేరామని గోపికలు చెప్పుకున్నారు. ఆ ప్రభువును వీడివెళ్లిపోతే తమను తిరిగి రాజ్యాభిషిక్తులను చేస్తారేమో అని ఆతని సన్నిధి విడవడానికి ఇష్టపడడం లేదు. చిరుమువ్వ ముఖం వలె , వికసించిన ఎర్రతామరవంటి కన్నులు తెరిచి తమను చూడాలని కోరుకుంటున్నారు. చిరుమువ్వలో చిన్న రాయి ఉంటుంది. దానికి సన్నని గీతలా ఖాళీ ఉంటుంది. ఆ ఖాళీలోనుండి రాయి కనిపిస్తుంది కాని బయటకు జారిపడదు. లోపల ఉన్న తుమ్మెద కనపడుతూ పూర్తిగా వికసించని తామరపువ్వు ఇలాగే ఉంటుందంట. ఆ స్వామి కనులు మెల్లిగా తెరిచి మనను చూడాలి. అప్పుడే మనం అతనికి కనపడతాం. ఒకేసారి కళ్లు తెరిచి చూడకుండా మెల్లిగా చూస్తూ క్రమక్రమంగా తమకు భగవందనుభవం కలిగించు. సూర్యునివలె ప్రతాపం చూపించి మా శత్రువులను నిరోధించు. చంద్రునివలె చల్లదనాన్ని ఇచ్చి ఆనందాన్ని, ఆహ్లాదాన్ని ప్రసాదించమని గోపికలు కోరుకుంటున్నారు.

ఏత్త కలంగళ్ ఎదిర్ పొంగి మీదళిప్ప
మాత్తాదే పాల్ శొరియుం వళ్ళల్ పెరుం పశుక్కళ్
ఆత్త ప్పడైత్తాన్ మగనే! అఱివుఱాయ్
ఊత్త ముడైయాయ్! పెరియాయ్! ఉలగినిల్
తోత్తమాయ్ నిర్ఱ శుడరే! తుయిల్ ఎరాయ్
మాత్త్తార్ ఉనక్కు వలి తొలైందు ఉన్-వాశఱ్కణ్
ఆత్తాదు వందు ఉన్-అడిపణియుమా పోలే
పోత్తియాం వందోం పుగరందు-ఏలోర్ ఎంబావాయ్

రాగం: దేశి

ఎత్తిన కుండలు ఎదురుపొంగ, క్షీరము
ఆగకుండ అందించెడి అపర కామధేనువులు
ఎన్నో కల నందగోప తనయా మేలుకో! //ఎత్తిన //
ఓ వేదమూర్తీ! అప్రమేయా! వేదాతీతా!
నిలచి వెలిగెడు నిఖిల జ్యోతి!
ఆశ్రితరక్షకా! మేలుకో!
అరులు నీకు బలముడిగి అసహాయులై
నిన్ను చేరి నీ పదములు సేవించు లీల
అరుదెంచితిమి మేము నిన్ను కీర్తింప
జగతికే మంగళము కూర్చు మన శ్రీ వ్రతము.


గోపికల ప్రార్ధన విన్న నీలాదేవి లేచివచ్చి వారితో కలిసి శ్రీకృష్ణుని మేల్కొల్పుతుంది.


"పాలకై తీసుకువెళ్లిన కుండలు పొంగి పోరలేట్టుగా పాలను ఇచ్చే పెద్ద పెద్ద గోవులుకలిగిన నందుని ప్రియకుమారా! మేలుకో! ఈ లోకాన్ని ప్రకాశవంతం చేయడానికి ఆవిర్భవించిన జ్యోతి స్వరూపుడా! నిద్రలెమ్ము! నీ పరాక్రమానికి ఎదురు నిలువలేక లొంగిపోయిన శత్రువులు నీ ఇంటివాకిట నిలిచి దాస్యం చేసినట్టు మేము కూడా నిన్ను విడిచి ఉండలేక నీ వాకిట నిలబడి మంగళగానం చేయడానికి వచ్చాము స్వామి"



ఇక్కడ ధారాళంగా పాలు ఇస్తున్న గోవులు నందరాజుకు చాలా ఉన్నాయి. కలశాలలో పాలు పితికితే అవి నిండి పొంగి పొరలుతున్నాయి. ఇలా ఉదారంగా పాలిచ్చే గోవులు వేదాలు. అవి కలిగి ఉన్న నందుడు గురువు. ఆతని ఉపదేశించే భవంత్ స్వరూప విశేషాలే ఈ పాలు. వాటిని గ్రహించడానికి తీసికెళ్ళే కలశాలు శిష్యులు. గురువులు ఉపదేశించిన జ్ఞానంతో శిష్యుల హృదయాలలో నిండిపోయాయి. అటువంటి గొప్ప గోవులు కలిగిన నందగోపుని కుమారుడవైన కృష్ణా! ఆయన మాట విని మా దరికి రావయ్యా. ఎవ్వరికీ అందని పరబ్రహ్మతత్వమే జ్యోతిస్వరూపమైన శ్రీకృష్ణుడిగా అవతరించింది.. తనను ఆశ్రయించినవారిని రక్షించి మాట నిలుపుకోవడంలో దృఢమైన ప్రమాణము కలిగినవాడు పరమాత్మ. అసలు అతను రక్షిస్తాడనే ప్రగాఢ విశ్వాసం మనకు ఉండాలి. పరమాత్మను ద్వేషించేవారు, అహంకారం మమకారాలతో నిండినవారు, వైదిక ధర్మాలు పాటింపనివారు, భగవంతునికి దూరమై క్రూర శత్రువులవుతారు. మేము కూడా భాగవత్, భగవత్ ద్వేషము వంటి పాపాలు చేసి ఉంటాము. అందుకే నీ శరణుజొచ్చాము తండ్రీ..గోవులు నిత్యం స్రవిస్తూనే ఉంటాయి. కుండలను తీసికెళ్లి వాటి పొదుగుల క్రింద పెట్టగానే నిండిపోతున్నాయి. భగవంతుని రక్షణ కోరడం మన ధర్మము. మరి భగవంతుడిని కూడా అర్ధించాలా?అని ఆలోచిస్తే కోరి అందుకున్న భగవంతుని అనుగ్రహము ఆనందాన్ని ఇస్తుంది . అసలు ఆ కోరిక ఎప్పటికి మన మనస్సులో ఉండాలి. ఎవరికైనా అన్నింటికి భగవంతుడే శరణము అన్న గట్టి విశ్వాసము కలిగి ఉన్నప్పుడే శాంతి లభిస్తుంది. అన్నీ తానే అనుకుంటే ఎప్పటికీ అశాంతే..